سندروم می ترنر - May Thurner Syndrome - یک اختلال عروقی در ناحیه لگن است که می تواند باعث علایم و عوارض عروقی در اندام تحتانی بویژه در پای چپ شود. این بیماری شیوع کمی دارد و در بسیاری از افراد هم تا پایان عمر علامت یا اذیتی ایجاد نمی کند ولی در مواردی علایم و عوارض آن مهم و جدی هستند و احتیاج به درمان دارند.

علت ایجاد این سندروم می ترنر چیست؟

عروق اصلی بدن تا ناحیه لگن شامل سرخرگ آئورت و سیاهرگ تحتانی بدن یا IVC هستند. در ماحیه لگن این دو رگ باید تقسیم شده و وارد هر دو پا شوند. شریان آئورت به رگهای ایلیاک راست و چپ و سیاهرگ IVC به وریدهای اصلی ایلیاک راست و چپ تقسیم می‌شوند. 

عبور این رگها از روی همدیگر باعث ایجاد فشار به رگهای پایینی شده و این فشار در طول زمان می تواند باعث تنگ شدن و حتی انسداد کامل عروق شود. با توجه به اینکه فشار داخل سرخرگها بسیار بیشتر از فشار داخل سیاهرگها است در اغلب موارد سیاهرگهای مجاور سرخرگ ایلیاک تنگ و فشرده می شود.

علایم سندروم می ترنر چیست؟

در اغلب موارد افراد با این بیماری فاقد علایم هستند یا علایم خفیفی مانند احساس سنگینی در پاها و بویژه پای چپ دارند. 

علایم سندروم می ترنر چیست؟

اغلب افرادی که این بیماری را دارند، بی علامت هستند. علت این امر به مزمن بودن بیماری مربوط است. بدلیل اینکه این عارضه از بدو تولد وجود دارد انسداد یک رگ باعث می شود تا تعداد بسیار زیادی رگهای موازی و جانبی تشکیل شوند که می توانند جریان خون را به سمت دیگر انسداد برقرار نمایند. در بسیاری از بیماران این رگهای جانبی که کولترال نام دارند، به حد کافی قوی بوده و می توانند محل انسداد را بای پس نمایند.

علایم رایج بیماری عبارتند از:

  • تورم و باد کردن یکی از پاها که بیشتر در پای چپ است.
  • احساس سنگینی و پر بودن پا
  • تشکی لخته خون و DVT در پا بویژه در پای چپ
  • تشکیل عروق واریسی و برجستگی در پا

تشخیص بیماری

احتمال وجود بیماری با شرح حال و معاینه بیمار مطرح می شود. در ادامه بهترین کار انجام سونوگرافی داپلر است.

سونوگرافی داپلر روش بسیار خوبی برای بررسی علل تورم و علایم ایجاد شده در پا است ولی بدلیل اینکه برای مشاهده عروق ناحیه لگن دقت کمی دارد، روش تشخیصی قطعی بشمار نمی رود. در مواردی که به این بیماری شک داشته باشیم، بهترین روش تشخیص استفاده از «سی تی ونوگرافی» یا «ام آر ونوگرافی» است.

ونوگرافی با ماده حاجب با استفاده از دستگاه سی تی اسکن یا دستگاه MRI کیفیت و دقت بالایی برای تشخیص بیماری دارند و در بسیاری از بیماران می توانند تشخیص نهایی را قطعی کنند.

یکی از راههای تشخیصی خوب برای این سندروم استفاده از آنژیوگرافی است. در آنژیوگرافی که در کت لب انجام میشود با استفاده ماده حاجب و گرفتن تصاویر مناسب می توان انسداد و شدت آن را بررسی کرد و در ادامه آن را درمان کرد.

روشهای درمان سندروم می ترنر

بهترین روش درمانی موجود برای این سندروم باز کردن قسمت تنگ شده با استفاده از استنت است. امروزه استنت های وریدی مناسب برای این عمل موجود است و توسط پزشکان قلب و عروق قابل انجام است.